Hoodwinked jako metafora superwizji

Superwizja systemowa w coachingu, mentoringu i innych modalności pomocowych przeniesiona w świat bajki "Czerwony Kapturek – Prawdziwa historia" to obrazowa metafora pracy superwizora - super-hoodwinked-vision :). Chcesz wejść do chatki babci i sprawdzić, co naprawdę się tam wydarzyło?

O czym to będzie?

Film „Czerwony Kapturek – Prawdziwa historia” (Hoodwinked!) to nie tylko animowana komedia, ale przede wszystkim genialna metafora superwizji systemowej. Choć na pierwszy rzut oka bajka wydaje się prosta, film wywraca ją do góry nogami, pokazując, że jedna prawda nie istnieje, a każdy element systemu wpływa na pozostałe.

Perspektywa lasu - superwizja systemowa w świecie „Hoodwinked”

W klasycznej bajce o Czerwonym Kapturku sprawa jest prosta: zły wilk zjada babcię, a gajowy ratuje sytuację. To podejście linearne (przyczyna-skutek), które w coachingu często zwodzi. Superwizja systemowa zaczyna się tam, gdzie kończy się prosta narracja – w momencie, gdy inspektor Nick Wycior (Detektyw Żaba) wchodzi do chatki i mówi: „Zatrzymajcie się. Chcę usłyszeć historię każdego z was”.

Wyjście poza „jedyną słuszną prawdę”

W filmie każdy bohater – Kapturek, Wilk, Babcia i Drwal – ma zupełnie inną wersję wydarzeń. W coachingu klient przychodzi do nas ze swoją „opowieścią”. Łatwo jest w nią uwierzyć i przyjąć perspektywę Kapturka.

Superwizja systemowa uczy coacha bycia jak wspomniany detektyw. Nie szukamy winnego, ale badamy wzorce i relacje. Podczas superwizji nie pytamy tylko: „Co zrobił klient?”, ale „Co dzieje się w całym systemie (wewnętrznym: przekonaniach, wartościach i zewnętrznym: firmie, rodzinie, zespole), że ta sytuacja w ogóle zaistniała?”.

Sprzężenie zwrotne, czyli kto tu kogo goni?

W Hoodwinked Wilk wcale nie jest mordercą, lecz dziennikarzem śledczym, a Drwal to aspirujący aktor reklamowy, który przypadkiem wpadł przez okno. To, co braliśmy za atak, było serią niefortunnych zdarzeń.

W podejściu systemowym korzystamy z pojęcia sprzężenia zwrotnego. Widzimy, że zachowanie klienta jest reakcją na zachowanie szefa, które jest reakcją na lęk zespołu, który z kolei jest zasilany przez postawę klienta. Superwizja pozwala coachowi „wznosić się nad las”, by dostrzec te niewidoczne nitki, które łączą wszystkich graczy.

„Przepis na ciastka” – wzorce relacji i ukryta dynamika

Głównym wątkiem filmu jest kradzież przepisów. W systemach ukryte zasady, wartości i „przepisy” na to, jak przetrwać, sterują zachowaniami ludzi. Podczas kursu superwizji uczymy się wyczuwać te niepisane reguły.

Często coach nieświadomie „wchodzi w buty” kogoś z systemu klienta (zjawisko procesu równoległego). Jeśli klient czuje się bezradny wobec „Złego Wilka” w swojej firmie, coach na sesji może zacząć czuć się bezradny wobec klienta. Superwizor systemowy pomaga zauważyć, że to, co dzieje się w relacji coachingowej, jest echem tego, co dzieje się w lesie klienta.

Rola „Bystrzaka” – miejsce przyłożenia dźwigni

Pamiętacie, kto okazał się prawdziwym złoczyńcą? Niepozorny króliczek Bystrzak. To on pociągał za sznurki, wykorzystując chaos.

Superwizja systemowa pozwala zidentyfikować, gdzie w systemie klienta leży prawdziwy punkt ciężkości. Często problem, z którym klient przychodzi (np. brak motywacji), jest tylko „objawem”, a prawdziwa przyczyna tkwi w zupełnie innym miejscu struktury. Superwizja daje coachowi narzędzia, by ten punkt odnaleźć.

Podsumowanie

Superwizja systemowa to przejście od oglądania pojedynczego drzewa do zrozumienia ekosystemu całego lasu. Dzięki niej jako coachowie:

• Przestają brać na siebie ciężar „naprawiania” klienta.
• Zaczynają widzieć siły, które blokują zmianę, a które są poza kontrolą jednostki.
• Zyskują spokój detektywa, który wie, że pod powierzchnią zawsze kryje się druga, trzecia i czwarta warstwa.